filling two TVs until they’re full


opening Thursday 25.08.2022
25/08/2022 - 25/09/2022


dinA, Nieuwbrug 3 Rue du Pont Neuf, 1000 Brussels

[EN] dinAvitrine presents filling two TV’s until they’re full by Marthe Naessens. She is master student Fine Arts at KASK – School of Arts Ghent and currently doing an internship at nadine. The video will play for one month in the vitrine.

“This video came about from the idea of a gif, a small action that always repeats itself, and from the question of what defines an abstract film. By stacking different (translucent) gifs, I created a continuous film without a beginning and end, where fragments constantly disappear from the foreground to the background and visa versa.”
This creates an unfounded chaos, but from this chaos one can search for new meanings or just let go of this search. The two screens engage in an indistinct, empty dialogue with each other, just like the two empty chairs in the video. The real interaction is absent here, but a different kind of interaction emerges, one of a poetic nature. Both videos also rarely make the same interaction: the images are each time combined in a different way. The scenes consist of a number of motifs that keep recurring in my personal archive or my memories. They are geometric or mathematical symbols (e.g. the circle as ultimate reciprocity) references to other artists (e.g. the ellipse referring to Philippe Van Snick), reference to music (e.g. the beat of 4 repeated) or symbols that mean little out of context (such as the arrow pointing dramatically to the outside world itself).”

[EN] dinA vitrine presenteert filling two TV’s until they’re full van Marthe Naessens. Ze is master studente vrije kunsten aan KASK – School of Arts Gent en loopt momenteel stage bij nadine. De video zal gedurende één maand te zien zijn in de vitrine.

“Deze video kwam tot stand vanuit het idee van een gif, een kleine handeling die zich altijd herhaalt, en vanuit de vraag wat een abstracte film definieert. Door verschillende (doorschijnende) gifs te gaan stapelen, creëerde ik een continue film zonder begin en eind, waar fragmenten constant verdwijnen van de voorgrond naar de achtergrond en visa versa.”
Hierdoor ontstaat er een ongegronde chaos, maar vanuit deze chaos kan men opzoek gaan naar nieuwe betekenissen of net deze zoektocht loslaten. De twee beeldschermen gaan in een onduidelijke, lege dialoog met elkaar, net als de twee lege stoelen in de video. De echte interactie ontbreekt hier, maar er ontstaat een ander soort interactie, één van poëtische aard. Beide video’s maken ook zelden dezelfde interactie: de beelden worden telkens op een andere manier gecombineerd. De scenes bestaan uit een aantal motieven die telkens terugkomen in mijn persoonlijk archief of mijn herinneringen. Het zijn geometrische of wiskundige symbolen (bv. de cirkel als ultieme wederkerigheid) verwijzingen naar andere kunstenaars (bv. de ellips die verwijst naar Philippe Van Snick), verwijzing naar muziek (bv. de maat van 4 die herhaald wordt) of symbolen die uit hun context weinig betekenen (zoals de pijl die dramatisch naar de buitenwereld zelf wijst).”